Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1320 r. (Dambrorca), źródła w l. 1389-1406 wspominają właściciela starostę krzepickiego Henczlina Wadwicza (Hanczko), później (od 1408 r.) występuje w dokumentach jako własność Jana Mężyka herbu Wadwicz, który pod Grunwaldem w 1410 r. należał on do straży przybocznej Władysława Jagiełły, a w następnych latach uzyskiwał kolejno godności podczaszego, cześnika i starosty ruskiego oraz wojewody lwowskiego. W 1500 r. właścicielką była wojewodzina kaliska Anna. Wieś z 1520 r. nazywano Dambrowa Minor (1520), część wsi należała wówczas do kościoła (w 1391 r. burmistrz Wielunia Henryk Talman ofiarował wieluńskim augustianom część Dąbrowy; nadania dla kaplicy w Dąbrowie w 1499 r.), wymienia się również folwark. W 1524 r. wieś była własnością H. Łaskiego (Dambrowka), w 1525 r. należała do wojewody sieradzkiego Jarosława Łaskiego, w 1552 r. do rodziny Russockich.
W 1552 r. wieś obejmowała 16 łanów kmiecych i 1 sołtysi oraz dwie karczmy, wiadomo, że część wsi z wiatrakiem była opuszczona, w 1553 r. wymieniono jedynie 9 łanów kmiecych i 1 sołtysi.
W 1827 r. wieś liczyła 35 domów i 301 mieszkańców. Na dobra Dąbrowa składały się folwark Dąbrowa, Kazimierz (przy drodze do Kurowa; powstał prawdopodobnie w XVII w., w 1886 r. liczył 23 mieszkańców i 2 domy) i Brody. W l. 1880-1902 wymienia się cegielnię i wiatrak.
Majątek w Dąbrowie należał w okresie międzywojennym do hr. Izabeli Załuskiej i miał powierzchnię 364 ha (1934 r.). W l. 30-tych XX w. funkcjonował tu wiatrak.
W l. 1926-27 wybudowano w Dąbrowie stację kolejową Wieluń-Dąbrowa (od 1958 r. wraz z Kolonią Dąbrowa w granicach Wielunia). W l. 1958 i 1970 część wsi włączono do Wielunia.

Na dnie Pyszny koło Dąbrowy znaleziono w 1873 r. bogato zdobioną romańską misę z brązu, pozłacaną, tzw. gemalion, datowaną na XII w. Obecnie znajduje się ona w krakowskim Muzeum Archeologicznym.
Koło Kazimierza przy drodze do Kurowa odkryto cmentarzysko kultury łużyckiej z V w. p.n.e.